De foto’s zijn van de soundcheck en de show. Bij de soundcheck had ik alle vrijheid, maar tijdens de 4 uur durende show zat ik gewoon op m’n stoel - gelukkig maar, want de geaccrediteerde fotografen moesten op hun knieen in het gangpad zitten.

Hoogtepunten van de avond voor mij waren het geimproviseerde What Shall We Do With the Drunken Sailor van David Thomas (Pere Ubu). Thomas is echt zo’n artiest die zich niet direct tot het publiek richt, maar je deel maakt van zijn eigen - waanzinnige - wereld. Daarnaast vond ik ook de tradionele Engelse folk interpretaties van de Carthy familie (Martin en Eliza Carthy en moeder Norma Waterson) mooi om te horen en te zien. Als zij zingen voel je dat je met folk royalty te maken hebt. Martin staat er bij als een bouwvakker, benen wijd, de vuisten gebald. Norma is een dikke moeke met een dijk van een stem en het vioolspel van Eliza is virtuoos. Ook de Schots Gaelic jigs en reels van Julie Fowlis maakten indruk.

De aangekondigde Pete Doherty kwam niet opdagen (ruzie met z’n chauffeur?) en Shane McGowan was dit keer echt te ver heen. Hij stond op het podium, maar daar was alles mee gezegd. Suzanne Vega zong Caroline and Her Young Sailor Bold, maar had zichtbaar moeite met het nummer. Ze was er tijdens de soundcheck al onzeker over. Een beetje een tegenvaller. Volgens mij was het gewoon de verkeerde toonsoort voor haar, te hoog ingezet.

Acteur Tim Robbins kan aardig zingen, maar heeft moeite zijn eigen stijl te vinden. Zijn interpretaties van My Son John en Haul On the Bowline waren imitaties - accent en al - van de versies op de CD waarop ze respectievelijk door John C. Reilly en Bob Neuwirth gezongen werden. Robbins method-acteerde zich verder door The Cruel Ship’s Captain. Visueel interessant, maar te bedacht. Bovendien kreeg hij vergeleken met sommige andere artiesten wel erg veel tijd op het podium. Ik had bijvoorbeeld wel wat meer van Jennie Muldaur of Sandy Dillon willen horen.

Het was een bliksembezoek aan een van mijn favoriete steden, maandagochtend heen en dinsdagmiddag terug. Als ik niet in de zaal was voor soundcheck en optreden, of vriend GF gezelschap hield tijdens de lunch, was ik bezig Oost Londen te verkennen. Mijn hotel was op Brick Lane (bekend van het boek van Monica Ali), vol Bangla Deshi restaurants en exotische supermarkten, maar ook tweedehands winkeltjes en een hele fijne Rough Trade platenzaak (met gratisinternet op supergrote Apple beeldschermen). Echt een leuke buurt, weg van de waanzin van Oxford en Regent Street.

Nu is het even uit met de pret. Geen concerten, geen reisjes… het is hard werken aan de nieuwe Zie.nl de rest van de zomer.

Vrijdagavond stond ik in Dublin in de fotopit te fotograferen bij het Rogue’s Gallery concert, de live uitvoering van de door Hal Willner geproduceerde dubbel cd ‘Rogue’s Gallery’, geinspireerd door de Pirates of the Caribbean films. Hierboven m’n oogst, met o.a. Lou Reed, Shane McGowan, de acteur Tim Robbins, Baby Gramps en ‘Three Pruned Men’, oftewel Guggi, Dave-id en Gavin Friday van de Virgin Prunes. Met dank aan GF, Anette en iedereen van Note.ie.

‘You are all covered with sunshine.’

Leonard Cohen kijkt uit over het publiek in het Westerpark. De ondergaande zon strijkt over onze hoofden. Of misschien is het de reflectie van Cohens ‘golden voice’ die ons raakt.

Het is een diepe, diepe stem die ook in de hogere regionen nog verrassend sterk is, zoals blijkt uit zijn vertolking van Suzanne, misschien zijn meest bekende nummer.

Je zou waarschijnlijk een roman kunnen schrijven gebaseerd op de verhalen en de beelden die voorbij komen in de drie uur dat Cohen op het toneel staat. Maar doen mijn woorden deze dichter recht aan?

Geschiedenis, herinneringen, de tijd die vergaat. Ik ben er van doordrongen als ik het grijzende publiek (maar ook wat jongeren, gelukkig) heen en weer zie wiegen op de muziek van Take This Waltz. Sommigen zingen mee, zo vals als wat maar woordvast.

Dit zijn songs die we ons hele leven al kennen. Songs die ook als wij er niet meer zijn gehoord zullen worden. Cohen dankt ons voor het in leven houden van zijn werk. En ik dank de hemel dat ik eindelijk de kans kreeg om hem de eer die hij zo goed verdiend heeft te bewijzen.

73 jaren oud is hij, met een Sinatra-achtig hoedje op en gekleed in een deftig pak. Als er een beauty contest voor bejaarden was zou hij het op moeten nemen tegen Sean Connery. Cohen zou met gemak met de eer strijken. Smart men are sexy. Hallelujah.

We kregen gratis oordoppen bij de deur, maar het mocht niet baten. De Franse technici vonden het volume van My Bloody Valentine gevaarlijk en zaten met hun vingers aan de knoppen. Zanger/gitarist Kevin Shields verontschuldigde zich bij het publiek, ’sorry dat het niet klinkt zoals het zou moeten’. Het blijkt dat er in Frankrijk niet harder dan 106 decibel gespeeld mag worden, en MBV zat er met 115 tot 125 db ver boven.

Ondanks dat was het nog steeds verdomd hard. Het maakt de muziek van MBV een fysieke ervaring. De bas doet je ingewanden draaien en je broek fladdert om je benen. Het geeft de show karakter en dat is maar goed ook want van de levendige persoonlijkheid van de bandleden moet MBV het niet hebben. Die staan strak voor de microfoon voor hun ijle zangpartijen.

Begin jaren 90, toen de band op z’n hoogtepunt Loveless uitbracht, vond ik het niks dat ’shoegazen’, maar ik ben later de melodieën van de nummers gaan waarderen. Vandaar dat ik toch de Thalys naar Parijs pakte om de band - na lange tijd weer bijeen - te zien, want voor Nederland staan geen concerten gepland.

Tijdens het laatste nummer gaat de stekker van bas en drums er af en toe helemaal uit. De band stopt halverwege, Shields duikt de coulissen in, overlegt met de crew en drijgt met advocaten. De rest van de band wacht op het podium. Uiteindelijk maken ze ‘You made me realise’ af, maar bas en drum worden steeds weer weggedraaid. Jammer voor de band en de noise-junkies, maar voor mij was het ok zo. Eindelijk ‘Soon’ , ‘I only said’ en de andere Loveless-klassiekers gehoord. En m’n trommelvliezen zijn nog heel.

Gezien in Le Zenith, Parijs op 9 juli 2008
Setlist: 1. I only said 2. When you sleep 3. When you wake 4. You never should 5. Cigarette in your bed 6. Come in alone 7. Only shallow 8. Thorn 9. Nothing much to lose 10. To here knows when 11. Blown a wish 12. Slow 13. Soon 14. Feed me with your kiss 15. Sue is fine 16. You made me realise

Fotoset op Flickr

.

Zo goed als het vorig jaar bij de rehearsals in de Olympia in Dublin was kon het in het Westerpark nooit worden. Toch maar even gegaan en met wat geluk (de aanhouder wint) kort voor aanvang nog in het voorste vak terecht gekomen. Het was het eerste concert van de Europese tour. Ik vond het publiek een beetje tam en de band nog niet helemaal ingespeeld. Stipe leek vooral in het begin een beetje op automatische piloot te draaien, maar kwam later goed op dreef. Hopelijk een volgende keer weer indoors.

Maar weer eens even naar Dublin gevlogen om Marc Almond nog eens te zien in het gemoedelijke zaaltje Vicar Street. Hij had last van de griep en had moeite een connectie te maken met zijn eigen nummers, iets wat hem bij zijn Paradiso concert vorig jaar zo goed lukte. De onrustige zaal werkte niet mee, Ieren houden te veel van praten en drinken, en de blazen van al die veertigplussers bleken het geen twee uur vol te houden. Hup dan liep er weer zo’n troela vlak voor het podium langs. In de tweede helft van het concert kreeg Marc weer grip op de situatie. Gewoon doorkachelen, een ouwe rot in het vak mag er geen moeite mee hebben. Toch weer een heel andere setlist, met een uitgebreide tribute aan Marc Bolan. Met Bolan heb ik nooit wat gehad, maar ik vond Almond’s cover van Life’s a Gas toch beter dan die van de zanger in mijn gezelschap. Dat had ik misschien beter niet hardop moeten zeggen, gezien de villeine blik die mij ten deel viel. Misschien had ik moeten toevoegen dat zijn Brel-cover ‘Next’ dan weer veel beter is dan die van Marc. Battle of the divas!

Je houdt het niet voor mogelijk, maar My Bloody Valentine is weer bij elkaar. De Ierse godfathers van het shoegazing genre implodeerden na het succes van hun plaat Loveless (1992), spendeerden een fortuin aan de opvolger die helaas op de planke is blijven liggen en gingen geruisloos uiteen, hoewel frontman Kevin Shields volhield dat er zeker ooit een nieuwe MBV plaat zou verschijnen.

Jarenlang werd weinig van de bandleden vernomen. Het gerucht ging dat Shields als taxichauffeur de kost verdiende. Hij werkte sporadisch samen met bands als Curve, Dinosaur Jr en hij tourde met Primal Scream. Een paar jaar terug stond Shields opeens weer flink in het nieuws toen hij de soundtrack van de film Lost in translation verzorgde. Al snel volgden geruchten rond een reunie.

Het is zover. Eind november vorig jaar werden drie shows in Engeland aangekondigd die rap uitverkochten. Nu zijn er ook een aantal data voor een Europese tour bekend. Tot nu toe werden shows in Roskilde, Parijs, Madrid en het Oya festival in Noorwegen aangekondigd. Of ze ook naar Nederland komen weet ik niet. Voor de zekerheid heb ik vast een kaartje voor de show in Parijs gekocht.

• Official site
• MySpace
• Fan site

Gezien op 25 januari, 2008 in The Ambassador, Dublin

Nee, ik ben geen fan van 30 Seconds to Mars, maar wat doe je anders als je met de late vlucht in Dublin aankomt en geen zin hebt om meteen in je hotelbed te duiken?

De band speelde voor het eerst in hun carriere twee shows op dezelfde avond, om met weinig speling in hun tourschema aan de vraag naar kaartjes te voldoen. Heel emo-Ierland stond op de stoep van The Ambassador, een totaal uitgewoonde zaal. Voorheen bioscoop en binnenkort de nieuwe bibliotheek van de stad.

De horde teenagers is voornamelijk in zwart gehuld en ondergekalkt met mascara. Emo kids. Vergelijkbaar met de Goths van de jaren 80, maar op de een of andere manier… veel sexier. Zelfverzekerd, meer geld op zak, duurdere accessoires.

Ik heb nog nooit zo veel digitale cameras gezien bij een concert. Honderden fans staan de show te filmen en de volgende dag staat alles al op YouTube. Zelf film ik ook een nummertje mee, From Yesterday, vanaf de eerste rij op het balkon.

Jared en zijn band hebben het eerste concert die avond afgeraffeld. Ze zijn te laat, de helft van hun spullen zijn door slecht weer blijven steken, en dus moeten de jongste fans het doen met krap 40 minuten show. De nachtdienst, 18+, krijgt het volle pond. Zestig minuten speelt 30 Seconds to Mars hun tweede CD Beautiful Lie integraal, van ‘Attack’ tot de hidden track ‘Hunter’.

De vonken spatten er af. Deze band is ingespeeld, professioneel maar niet routineus en - je weet het nooit met die types uit L.A. - ze lijken daadwerkelijk onder de indruk van de overgave van dit Ierse publiek dat alle nummers meezingt.

Leto - goeie frontman, aardig acteur, geloven doe ik zijn magere songteksten niet helemaal - omhult zich met een Ierse vlag en dankt zijn fans. Spelen zonder de eigen lichtshow en P.A. bracht de band dichter bij het publiek, zegt hij: ‘Thank you so fucking much.’

Whedonesque.com is een product van Milo Vermeulen en mijzelf. Het is een community weblog over het werk van de Amerikaanse tvmaker en schrijver Joss Whedon, bekend van de tvseries Buffy the Vampire Slayer, Angel en Firefly. De site heeft meer dan 6000 geregistreerde leden. De community wordt bewust klein gehouden om de kwaliteit te bewaken. Joss Whedon zelf is ook lid, doet mee aan discussies en post nieuws over zijn activiteiten. De site wordt regelmatig geciteerd in de Amerikaanse en Britse entertainment pers.

Eind 2007 stond Whedonesque.com ook al in EW’s ‘25 greatest fansites’ lijst.

Zo meldt Teletekst. Broodje bal langs de kant van de weg, ja gezellig!