Caroline van Oosten de Boer

Leonard Cohen, Amsterdam Westerpark, 12 juli 2008. Foto © cvodb.
Meer van mijn Leonard Cohen foto’s op Flickr.

‘You are all covered with sunshine.’

Leonard Cohen kijkt uit over het publiek in het Westerpark. De ondergaande zon strijkt over onze hoofden. Of misschien is het de reflectie van Cohens ‘golden voice’ die ons raakt.

Het is een diepe, diepe stem die ook in de hogere regionen nog verrassend sterk is, zoals blijkt uit zijn vertolking van Suzanne, misschien zijn meest bekende nummer.

Je zou waarschijnlijk een roman kunnen schrijven gebaseerd op de verhalen en de beelden die voorbij komen in de drie uur dat Cohen op het toneel staat. Maar doen mijn woorden deze dichter recht aan?

Geschiedenis, herinneringen, de tijd die vergaat. Ik ben er van doordrongen als ik het grijzende publiek (maar ook wat jongeren, gelukkig) heen en weer zie wiegen op de muziek van Take This Waltz. Sommigen zingen mee, zo vals als wat maar woordvast.

Dit zijn songs die we ons hele leven al kennen. Songs die ook als wij er niet meer zijn gehoord zullen worden. Cohen dankt ons voor het in leven houden van zijn werk. En ik dank de hemel dat ik eindelijk de kans kreeg om hem de eer die hij zo goed verdiend heeft te bewijzen.

73 jaren oud is hij, met een Sinatra-achtig hoedje op en gekleed in een deftig pak. Als er een beauty contest voor bejaarden was zou hij het op moeten nemen tegen Sean Connery. Cohen zou met gemak met de eer strijken. Smart men are sexy. Hallelujah.