Caroline van Oosten de Boer

Created with Admarket’s flickrSLiDR.

Vrijdagavond stond ik in Dublin in de fotopit te fotograferen bij het Rogue’s Gallery concert, de live uitvoering van de door Hal Willner geproduceerde dubbel cd ‘Rogue’s Gallery’, geinspireerd door de Pirates of the Caribbean films. Hierboven m’n oogst, met o.a. Lou Reed, Shane McGowan, de acteur Tim Robbins, Baby Gramps en ‘Three Pruned Men’, oftewel Guggi, Dave-id en Gavin Friday van de Virgin Prunes. Met dank aan GF, Anette en iedereen van Note.ie.

Leonard Cohen, Amsterdam Westerpark, 12 juli 2008. Foto © cvodb.
Meer van mijn Leonard Cohen foto’s op Flickr.

‘You are all covered with sunshine.’

Leonard Cohen kijkt uit over het publiek in het Westerpark. De ondergaande zon strijkt over onze hoofden. Of misschien is het de reflectie van Cohens ‘golden voice’ die ons raakt.

Het is een diepe, diepe stem die ook in de hogere regionen nog verrassend sterk is, zoals blijkt uit zijn vertolking van Suzanne, misschien zijn meest bekende nummer.

Je zou waarschijnlijk een roman kunnen schrijven gebaseerd op de verhalen en de beelden die voorbij komen in de drie uur dat Cohen op het toneel staat. Maar doen mijn woorden deze dichter recht aan?

Geschiedenis, herinneringen, de tijd die vergaat. Ik ben er van doordrongen als ik het grijzende publiek (maar ook wat jongeren, gelukkig) heen en weer zie wiegen op de muziek van Take This Waltz. Sommigen zingen mee, zo vals als wat maar woordvast.

Dit zijn songs die we ons hele leven al kennen. Songs die ook als wij er niet meer zijn gehoord zullen worden. Cohen dankt ons voor het in leven houden van zijn werk. En ik dank de hemel dat ik eindelijk de kans kreeg om hem de eer die hij zo goed verdiend heeft te bewijzen.

73 jaren oud is hij, met een Sinatra-achtig hoedje op en gekleed in een deftig pak. Als er een beauty contest voor bejaarden was zou hij het op moeten nemen tegen Sean Connery. Cohen zou met gemak met de eer strijken. Smart men are sexy. Hallelujah.

We kregen gratis oordoppen bij de deur, maar het mocht niet baten. De Franse technici vonden het volume van My Bloody Valentine gevaarlijk en zaten met hun vingers aan de knoppen. Zanger/gitarist Kevin Shields verontschuldigde zich bij het publiek, ’sorry dat het niet klinkt zoals het zou moeten’. Het blijkt dat er in Frankrijk niet harder dan 106 decibel gespeeld mag worden, en MBV zat er met 115 tot 125 db ver boven.

Ondanks dat was het nog steeds verdomd hard. Het maakt de muziek van MBV een fysieke ervaring. De bas doet je ingewanden draaien en je broek fladdert om je benen. Het geeft de show karakter en dat is maar goed ook want van de levendige persoonlijkheid van de bandleden moet MBV het niet hebben. Die staan strak voor de microfoon voor hun ijle zangpartijen.

Begin jaren 90, toen de band op z’n hoogtepunt Loveless uitbracht, vond ik het niks dat ’shoegazen’, maar ik ben later de melodieën van de nummers gaan waarderen. Vandaar dat ik toch de Thalys naar Parijs pakte om de band – na lange tijd weer bijeen – te zien, want voor Nederland staan geen concerten gepland.

Tijdens het laatste nummer gaat de stekker van bas en drums er af en toe helemaal uit. De band stopt halverwege, Shields duikt de coulissen in, overlegt met de crew en drijgt met advocaten. De rest van de band wacht op het podium. Uiteindelijk maken ze ‘You made me realise’ af, maar bas en drum worden steeds weer weggedraaid. Jammer voor de band en de noise-junkies, maar voor mij was het ok zo. Eindelijk ‘Soon’ , ‘I only said’ en de andere Loveless-klassiekers gehoord. En m’n trommelvliezen zijn nog heel.

Gezien in Le Zenith, Parijs op 9 juli 2008
Setlist: 1. I only said 2. When you sleep 3. When you wake 4. You never should 5. Cigarette in your bed 6. Come in alone 7. Only shallow 8. Thorn 9. Nothing much to lose 10. To here knows when 11. Blown a wish 12. Slow 13. Soon 14. Feed me with your kiss 15. Sue is fine 16. You made me realise

Fotoset op Flickr

.