Caroline van Oosten de Boer

Je houdt het niet voor mogelijk, maar My Bloody Valentine is weer bij elkaar. De Ierse godfathers van het shoegazing genre implodeerden na het succes van hun plaat Loveless (1992), spendeerden een fortuin aan de opvolger die helaas op de planke is blijven liggen en gingen geruisloos uiteen, hoewel frontman Kevin Shields volhield dat er zeker ooit een nieuwe MBV plaat zou verschijnen.

Jarenlang werd weinig van de bandleden vernomen. Het gerucht ging dat Shields als taxichauffeur de kost verdiende. Hij werkte sporadisch samen met bands als Curve, Dinosaur Jr en hij tourde met Primal Scream. Een paar jaar terug stond Shields opeens weer flink in het nieuws toen hij de soundtrack van de film Lost in translation verzorgde. Al snel volgden geruchten rond een reunie.

Het is zover. Eind november vorig jaar werden drie shows in Engeland aangekondigd die rap uitverkochten. Nu zijn er ook een aantal data voor een Europese tour bekend. Tot nu toe werden shows in Roskilde, Parijs, Madrid en het Oya festival in Noorwegen aangekondigd. Of ze ook naar Nederland komen weet ik niet. Voor de zekerheid heb ik vast een kaartje voor de show in Parijs gekocht.

• Official site
• MySpace
• Fan site

Gezien op 25 januari, 2008 in The Ambassador, Dublin

Nee, ik ben geen fan van 30 Seconds to Mars, maar wat doe je anders als je met de late vlucht in Dublin aankomt en geen zin hebt om meteen in je hotelbed te duiken?

De band speelde voor het eerst in hun carriere twee shows op dezelfde avond, om met weinig speling in hun tourschema aan de vraag naar kaartjes te voldoen. Heel emo-Ierland stond op de stoep van The Ambassador, een totaal uitgewoonde zaal. Voorheen bioscoop en binnenkort de nieuwe bibliotheek van de stad.

De horde teenagers is voornamelijk in zwart gehuld en ondergekalkt met mascara. Emo kids. Vergelijkbaar met de Goths van de jaren 80, maar op de een of andere manier… veel sexier. Zelfverzekerd, meer geld op zak, duurdere accessoires.

Ik heb nog nooit zo veel digitale cameras gezien bij een concert. Honderden fans staan de show te filmen en de volgende dag staat alles al op YouTube. Zelf film ik ook een nummertje mee, From Yesterday, vanaf de eerste rij op het balkon.

Jared en zijn band hebben het eerste concert die avond afgeraffeld. Ze zijn te laat, de helft van hun spullen zijn door slecht weer blijven steken, en dus moeten de jongste fans het doen met krap 40 minuten show. De nachtdienst, 18+, krijgt het volle pond. Zestig minuten speelt 30 Seconds to Mars hun tweede CD Beautiful Lie integraal, van ‘Attack’ tot de hidden track ‘Hunter’.

De vonken spatten er af. Deze band is ingespeeld, professioneel maar niet routineus en – je weet het nooit met die types uit L.A. – ze lijken daadwerkelijk onder de indruk van de overgave van dit Ierse publiek dat alle nummers meezingt.

Leto – goeie frontman, aardig acteur, geloven doe ik zijn magere songteksten niet helemaal – omhult zich met een Ierse vlag en dankt zijn fans. Spelen zonder de eigen lichtshow en P.A. bracht de band dichter bij het publiek, zegt hij: ‘Thank you so fucking much.’