Marc Almond maakt van entertainment kunst
De Britse pers noemde hem onlangs nog de ‘Engelse Piaf’, en hij heeft ook wel wat weg van een little sparrow. Het zware motorongeluk dat Marc Almond drie jaar geleden overkwam, heeft zijn sporen nagelaten. De stoere tatouages verhullen niet dat Almond nu een ietwat frêle verschijning is. In zijn strakke pak doet hij me nog het meest denken aan die andere Franse chansonier, Aznavour. Hij geeft toe wat moeite te hebben met het onthouden van zijn teksten en als hij tijdens een hilarische uitvoering van Brel’s Jacky op de vleugel is geklommen moet zijn tour manager hem er later afhelpen.
Almond’s stem klinkt weer als een klok, nog altijd af en toe op het randje (een onaardige Nederlandse journalist had het twintig jaar geleden al over ‘die valse nicht van Soft Cell’), maar altijd vol overgave en passie. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat je voor een goeie show toch echt bij de veteranen moet zijn. De zaal staat vol ex-goths, dat kan je zien. Make up dragen ze niet meer (in tegenstelling tot Almond, die helemaal dichtgeplamuurd is), maar zijn nog wel gehuld in zwarte kleding - een maatje of twee, drie groter. Ze hebben waarschijnlijk goedbetaalde banen in de creatieve sector en zijn verknocht aan hun MacBook. (Sorry, ik geloof dat ik me iets te veel in SKO-data verdiept heb, de laatste tijd.) Je zou voor de grap eens wat van die emo-kids bij hun Evanescenceconcerten moeten wegslepen en ze hun voorland laten zien.
Toch… liever dit toegewijd publiek dan kakelende, SMS’ende jeugd. Je kan merken dat ze op de hoogte zijn van Almond’s onfortuin. Nog voor hij een noot gezongen heeft krijgt hij een overdonderend applaus en het enthusiasme laat het hele concert niet af. Men zingt mee, de handjes gaan omhoog, de tranen wellen en de harten zwellen, er wordt nog net niet ingehaakt. Ik laat me meeslepen, geef me over, maar de lens van de camera schept een klein beetje afstand. Net genoeg om te bedenken dat er niet zo veel verschil is tussen een avondje Almond of Borsato, that’s entertainment. En de in en in Britse Almond was in een andere dimensie vast de top animator van een Butlins-vakantiekamp geweest. Gelukkig heeft hij net dat beetje meer geloofwaardigheid dat van entertainment kunst maakt.
Ik heb Marc Almond altijd goed gevonden, maar hij was live altijd net iets te camp en te over the top om me echt te raken. Nu doet hij dat wel. Het drama is echt. Aan de dood ontsnapt, een miraculeus herstel, net vijftig geworden, van Sex Dwarf tot Stardom Road… zijn openingsnummer - een cover van Aznavour’s J’ai Vécu - zegt eigenlijk alles: I’ll explain my life and show you all I am and all I’ve been, and I’ll say for my defence that I have lived.
