De nieuwe sensatie van INXS
Alsof de schreeuwlelijk Tom Cruise de rol van ‘rock star’ speelde, zo stond J.D. Fortune, de nieuwe frontman van INXS, in Paradiso.
‘What the fuck is happening here tonight. How many fucking beautiful people are here tonight? Thank you all so fucking much for coming out tonight. It means so fucking much.’ Rinse and repeat, ad infinitum. Misschien kan je niet beter verwachten van een voormalige Elvis-imitator.
De Canadees Fortune is de winnaar van ‘Rockstar: INXS’ (CBS, 2005) , een reality show waarin de overgebleven leden van INXS onder leiding van een aalgladde Dave Navarro op zoek gingen naar een nieuwe zanger.
Van begin af aan was duidelijk dat Fortune de beste match was voor de band. In het veld van veelal metal en hard rock-georienteerde wannabe rockers en rockettes, had J.D. de meeste soul. Bovendien was hij een fan en kende hij de meeste nummers al.
De producers gaven J.D. de beste verhaallijn: dakloos geweest, maakt problemen met de andere kandidaten, schrijft de beste nummers… bad boy done good.
Laten we het even niet hebben over de opzet van de show en hoe onsmakelijk het wel of niet is om de in 1997 overleden megaster Michael Hutchence op deze manier te vervangen. Om heel eerlijk te zijn, het was spannende tv, ondanks de gladde Hollywood productie.
Op televisie kwam de Canadees sympathiek en gedreven over, met genoeg sex appeal om de broeierige songs van INXS te dragen. Live valt het allemaal een beetje tegen. Hij heeft een dijk van een stem, die nog het meest op die van Hutchence lijkt. Hij heeft z’n uiterlijk mee, zelfs met jezus-baard en wilde coupe.
Fortune kent alle rock poses, waarschijnlijk als jochie al met de borstel in de hand voor de spiegel gestaan. Maar ondanks de Nova Scotia-roots klinkt het, zodra hij tussen de songs zijn mond opentrekt, allemaal wel erg ‘fucking’ L.A.., of, om de titel van J.D.’s eerste originele song met INXS te misbruiken: Pretty Vegas. En dat schuurt met de Australische working class kerels die de muziek spelen.
Die mannen, nog steeds de originele bezetting, lijken er zich niet aan te storen. Ze hebben er zelfs meer lol in te hebben dan toen ik ze, inmiddels meer dan 20 jaar geleden, op Parkpop en later in Vredenburg zag. Ze spelen hun oude hits en het handjevol nieuwe songs alsof hun leven er van af hangt, slaan elkaar op de schouders en sluiten hun jonge zanger in de armen.
Het uitverkochte Paradiso, een bonte mengeling van die hards en jong grut, reageert er enthousiast op en zingt uit volle borst mee. De fans zijn gewoon blij de nummers weer te horen. Suicide Blonde, New Sensation, Mystify, Need you tonight, What you need en de wereldhit Never tear us apart… het klinkt allemaal prima. En die nieuwe zanger? Die nemen ze op de koop toe.
