R.E.M. oefent live in Dublin

Posted July 7, 2007

R.E.M.

‘This is not a show,’ roept Mike Mills door een megafoon. Het is geen optreden, het is een ‘oefening in doodsangst en muziek’, legt Michael Stipe uit, ‘we are R.E.M. and this is what we do when you’re not looking.’

Maar we kijken nu dus wel. Stipe mag dan geen make-up op hebben en flink gebruik maken van uitgeprinte teksten en een MacBook (met sticker ‘IMPEACH’), pontificaal uitgestald op een flight case, het blijft R.E.M. op een podium: de drie bandleden aangevuld met gast gitarist Scott McCaughey en drummer Bill Rieflin.

We zijn in Dublins mooie Olympia Theatre, een klein pluche zaaltje in het midden van de stad. Dit is de locatie die R.E.M. uitkoos om vijf avonden (30 juni, 2,3,4,5 juli) lang de nieuwe nummers te testen die ze hier in Ierland in een studio in county West-Meath aan het opnemen zijn met producer Jacknife Lee.

R.E.M. zat voor andere releases ook al in Ierse studios. Michael Stipe en zijn band zijn opgenomen in het kunstenaarscollectief rondom U2. Een hecht gezelschap van - voornamelijk - mannen. Eno, Danny Lanois, regisseurs Jim Sheridan en Neil Jordan, de schilder Louis le Brocquy, de schrijver Pat McCabe… ‘Uncle’ Stipe heeft hier petekinderen, maakt deel uit van U2’s familie in de breedste zin van het woord. ‘t Is net de mafia: once you’re in, you’re in for life.

Bono, The Edge en aanhang zijn de eerste twee avonden aanwezig, Stipe dankt ze vanaf het podium voor hun steun en voor ‘keeping me grounded’. Ook de echte familieleden van de band zijn overgevlogen. Als Stipe de vierde avond een anecdote vertelt en het woord ‘blowjob’ gebruikt slaat hij ineens de handen aan zijn vuurrode gezicht. ‘I forgot we’ve got family members in tonight, young ones too… Well, if you didn’t know that word before…’

Stipe is zeer spraakzaam tussen de nummers door. Naast de elf nieuwe tracks die ze iedere avond spelen, kiest de band steeds werk van hun allereerste platen. Die passen het best bij de sound van de nieuwe songs. Voor het eerst licht Stipe zijn obscure teksten toe, vertelt waar de nummers over gaan en gaat in op de kunst van het liedjes schrijven. Op avond drie zijn het voornamelijk songs van Fables of the Reconstruction, de vierde avond gaan ze verder terug naar Chronic Town, Murmur en Reckoning.

De harten van het publiek - de kaarten werden exclusief verkocht via de mailing list van R.E.M.’s HQ website - staan op springen. Geen hits. De droom van iedere superfan. ‘Dit nummer had ik tot vanmiddag 24 jaar niet gehoord,’ zegt Stipe, met de teksten in de hand. We genieten van obscure tracks als West of the Fields, Wolves Lower, Carnival Of Sorts, 1000000, Harborcoat, Second Guessing and These Days.

Maar ook de nieuwe songs doen het goed. Ze klinken als vintage R.E.M., met extra power door het krachtige drumwerk van Rieflin. In ‘Horse to water’ voel je het vuur van Gravity’s Pull en de ballad ‘Until the Day Is Done’ is een mooie ‘King of Birds’-achtige ballad. De band heeft zich de kritiek op hun laatste werk, Around the Sun, nogal aangetrokken. Het is ‘back to basics’ tijd. Dat de nummers nog niet af zijn wordt duidelijk als Stipe in ons bijzijn teksten aanpast op zijn MacBook, of als gitarist Buck een song stil legt om Mike Mills nog eens goed uit te leggen hoe de middle eight in elkaar steekt.

Wat opvalt is het prachtige volle geluid van de band dat tot in de nok van het gebouw kraakhelder klinkt. U2’s sound engineer van de laatste 30 jaar, Joe O’Herlihy, staat aan de knoppen te draaien. Het is te hopen dat de band ook in de studio deze sound vast weet te leggen. We moeten er nog even op wachten, naar verluidt is de band ‘halverwege’ met het werk aan de opvolger van Around the Sun.

No Comments

Comments are closed.