Hondenkoning verrassend anders
Heeft U ‘m al uit, de Hondenkoning van Walter van den Berg?
Het is maar wat raar een roman te lezen van iemand die je ‘in real life’ kent. En als de hoofdpersoon dan ook nog eens een beetje lijkt op de schrijver… ik wist soms niet meer waar Eug ophield en Walter begon. En dan dat ‘too much information’ gevoel!
De manier waarop Eug vanaf de zijlijn (nooit echt een speler) de dingen registreert en op een rijtje zet deed me heel erg denken aan Christopher, de (autistische) hoofdpersoon van The Curious Incident of the Dog in the Night. Maar Eug is een stuk sympathieker dan Christopher. Die wou ik namelijk na een aantal pagina’s al in de hoek zetten. Eug niet. Die verdient een warme omhelzing.
Ik ben bevooroordeeld en heb so wie so geen recht van spreken omdat ik veelal Engelse literatuur lees, en geen Nederlandse, maar ik vind De Hondenkoning bijzonder en ‘anders’ en dus van harte aan te bevelen.
Het mooiste van het boek vond ik het onverwachte eind. Vanaf het begin dacht ik te weten waar het over gaat. Nerd en meisjes, meisjes en nerd. Yadda yadda yadda.
Tot het abrupte slot. Toen wist ik beter.
Hoe zou het nou verder gaan met Eug?
